Kalbe Dokunmak (tengilimesra)

   Bak bugün Güneş farklı doğdu, gökyüzü hiç bu kadar sıcak gülümsememişti. İnsan bir şekilde yaşamayı öğreniyor. En azından inandığı sürece hayatta kalmayı başarıyor. İçine sığındığın ve beklediğin bazı zamanlar vardır. Bin bir umutla sarıldığın zamanlar.. Eskiden artık beni hiçbir şeyin heyecanlandıramayacağını düşünürdüm. Alışkanlıklarımdan vazgeçmem çok zordu. Ama yaş ilerledikçe tecrübeler arttıkça insan her şeyden vazgeçebileceğini görüyor. Kalbinin ritminin değişeceğine tanık oluyor. Melankoli bir hayatınız bile olsa gülümseyecek bir şeyler buluyorsunuz. Sonra kalbinize iyi gelmeyen ne varsa geçmişe gömüyorsunuz. Daha sağlam adımlarla geleceğinize doğru, yola çıkıyorsunuz. O yolda dikenlerle de karşılaşsanız, sonunda göreceğiniz güle olan inancınız sizi daha güçlü biri yapıyor. Zaten canını acıtan her şey seni hayat da daha canlı tutuyor. Aynadakinin yüzünün gülmesi için başkasına ihtiyacın yok. Evet hayatımızdaki zorluklara karşı, birinin elini tutsan daha kolay kalkar...

      Kaçmayı hiç bilemedim ben. Yalanlarla avutamadım kendimi. Gerçeklerin canımı acıtacağını bilsem de o tokatları sevdim. Ne düşünüyorsam söyledim. Korkmak ne demek bilmedim. Nasıl hissediyorsam öyle yaşadım bu hayatı. Acı mı da sevdim gülüşümü de. Yeri geldi hatalarım için aynadakine de bağırdım yeri geldi kendime sımsıkı da sarıldım. Bir şeyi seviyorsam söylemekten, hissettirmekten hiç korkmadım ve eminim 7'den 70'e hep böyle olacağım, böyle kalmak için savaşacağım. Güzel olduğuna inandığım her şeye gönülden bağlıyım. Yenilgilerime rağmen bak hala hayattayım.  Gülüşlerimi değişmem biri için dökülen göz yaşına. Üzülüyorum arada insanlar için harcadığım yıllara. Ama aldığım dersleri görünce bir kere daha seviyorum kendimi. Ben kaybetmeyi bilmem çünkü kazanmak için oynamam bu dünya oyununu. Gerçekten hissedenler anlar, anlatılanları. Anlamayanların ise bir önemi yok artık. Hayat bir şekilde öğretiyor çünkü istesen de istemesen de. Kendini kaybetme. Geçmişini unutma...

 Sevmezdim eskiden bu şehri. Grisi üstüme çökerdi. Her güne bıkkınlık ile başlardım. Neden uyandım dercesine. Sonra manzaralarıma başka pencerelerden bakmayı öğrendim . Sevdiğim her şey buralarda bir yerlerdeymiş gibi hissettim. Sessizce gülümsemeyi öğrendim. Yollarda açan çiçekleri sevdim. İnsanları izledim, ânın telaşını hepsinin gözlerinde gördüm. Farklı düşünmeyi öğrendim. Yıktım o eski duvarları.  Fark etmeden böylece büyüdüm sanırım ve anladım ki şehrin bir suçu yok. İnsan kendi karanlığını içinde taşıyor. Büründüğü psikoloji ya deniz kenarına yada uçurum kenarına götürüyor. Seçim yapabilirsen yaşıyorsun yada kaybediyorsun. Ama her şey yine insanın kafasının içinde sakladıklarına çıkıyor işte. Böylece kafanın içindekilere fırsat verirsen, aynanın karşısında ki istediğin biri de olabiliyor yada nefret ettiğin biride. Kendin hariç şehirleri suçlamak da bu yüzden işte. Oralarda ki karanlık anılar şehre bambaşka bir elbise dikiyor ve sen dikene değil oluşan elbiseye kız...

  Acının bir ilacı var mıdır? Yürek yangınına da iyi gelir mi ağrı kesiciler? Birinin yokluğunu onsuz yaşamayı öğrenmeye çalışırken anlıyorsun. Bir şekilde yaşamayı başarıyorsun, onsuzluğa alışıyorsun. Ta ki bir yerde unuttuğu bir şeyini yada geçmişte yüzünüzü güldürdüğü bir ana tekrar denk gelinceye kadar... İnsan her ne kadar unutmayı kolay başaran bir canlı olsa da bazı yaralar hiç geçmiyor. Yüzün bir şey yokmuş gibi dolaşsa da etrafta, içinde kıyamet kopuyor da gösteremiyorsun. İşte bunu anladığında gerçek  dünyayla yüzleşiyorsun. Ruhunu artık özgür bırakamıyorsun. Aynadakini her gün güçlü olmaya zorlayıp hayata yeniden başlamaya çalışıyorsun. Ama olmuyor işte. Bazen gerçekten olmaz. Hayat hep kaldığın yerden devam ediyor. Keşke her şey bir parmak şıklatmak kadar kolay olsaydı. Hafızamızdan acıları silip, yerine güzel anılar koyabilseydik. Belki de acıların sızısını arttıran, anlardır. Bilmiyorum ama bazı yoklukları unutmak için hayatımı ortaya koyardım. Gerçi hayatta o ac...

  Zifiri bir karanlıkta sevdiğim insanlar vardı. Işığı gördüğümde ilk onlardan vazgeçtim ve o an anladım ki insan herkesten, her şeyden gidebilir. Kimsenin yeri ebedi değil. Zaten yarına garantinin olmadığı bir dünyada kim kalıcıdır ki? Dürüst olalım. Bizler sadece hikayelerimiz bitene kadar, bize eşlik edecek insanlar arıyoruz. Herkes birbirinin hikayesini oluşturuyor. Ne eksik ne fazla herkesin bir kelimesi var, birbirinin hayatında.  İstesek de istemesek de bir gün, bir son sözümüz olacak bu hayata ve tüm insanlığa, birde geride bırakmak zorunda kaldıklarımıza. Yaşadığımız her şey bir gün bitecek. Gülen yüzümüz sadece anılarda kalacak. Kimi kendi hikayesi bitene kadar hatırlayacak kimisi de ertesi gün unutacak. Ama bir gün her şey gerçekten bitecek. Hoşça kal dediğimiz bu hayat, boş kalacak ve başkaları gelip o boşlukları doldurmaya çalışacak. Ama bunlardan daha önemlisi de kimler birbirinin hikayesinde güzel anılacak? Kim hangi şarkıda hayal edilecek? Kim ölse de bir gülüş...

Eğer bir sevgi senin ruhuna iyi gelmiyorsa ondan vazgeçmen gerekir. Yılların öğrettiği en önemli şey buydu. Hayatında verdiğin değerler seni üzüyorsa kopar bağlarını. Bir şey seni yıpratıyorsa, ondan uzak durmayı öğren. Hayatını biraz basitleştir. Kırıldığında sessizleşmeyi de öğreneceksin, kızdığında bağırmayı öğrendiğin gibi. Bırak layık olmayanlar için yorma kendini. Kendinden ödün verdiklerin için üzülme, Hak gördü kul görmese de. Bak perde kalktı artık en değerli olan yine sensin. Yıllarca emek verdiğin bir dostluğu bile, tanıyamadığında anlıyorsun yaşamı. Bundan yıllar önce, sevginin zerresini hak etmeyen ama yine de vazgeçemem dediğin her insanı bugün gölgene hasret bıraktığın gibi. Her insan unutulabilir. Her şey geçer.  Her hikaye elbet bir gün biter. Bu yüzden kalbine iyi gelen insanları sev. Mutluluğuna gölge düşürenleri değil ona sebep olanlara bağlan. Sevgiyi, emeği gerçekten hak eden insanlar için çabala. Ve sadece doğru zamanda gelecek olan güzellikler için sabr...

   İnsan hayat da en çok kendine geç kalır. Oysa en çok kendine ihtiyacın varken nasıl da ihmal edersin kendini ? Eskiden kalabalık bir hayat isterdim. Kendimi sevmediğim için, kalabalığın içinde kim olduğumu unutabileyim diye. Biraz unuttuğum oldu tabi. Ama kendisini unutan hayatı nasıl anlasın ki ? İnsan nasıl yapıyor kendine onca haksızlığı akıl alır gibi değil. Şimdiki aklım ile o zamanlarda yaşasaydım kendi elimden tutar, sonsuzluğa koşardım. Düştüğümde ağlardım, içimin acısını gülüşlerimle saklamak yerine...Sürüklemezdim ruhumu oradan oraya. İşte bir gün bir cesaret geçtim aynanın karşısına, sen dedim kendini sevmeyecek kadar ne yaptın da herkesin hatasına şevkat ile sarılırken, kendi küçücük hatan da kendini ittin uçurumlara ? Kolay değildi kendine itiraf etmek, bazı şeyler ile yüzleşmek. Ama iyi geliyor. İçindekini hatırlamak iyi geliyor...   Şunu sakın unutmayın hayat da en çok hatayı kendinize yaparsınız. İnsan bu hayat da bir kendine acımaz. Eğer gerçekten yaşa...

Gençliğimin en güzel yıllarıydı. O zamanlar bir insanı sevmenin, ne kadar acı verebileceğini öğrenmemiştim. Evet belki biraz çocuktum. Yüzüme vuran rüzgarı sever, kuşları seyrederdim. Kafamın içinde bir salıncak kurup, yükseldikçe deli gibi hayaller kurardım. Sonra sessizce dalıp giderdim uzaklara...   Merakla beklerdim geleceği . Çünkü geçmişte hiç hayal kırıklığım olmamıştı ve o zamanları yaşarken bunun kıymetini hiç bilmedim. Birde eskiden şimdiki gibi değildi insanlar. Seven tüm benliğiyle sever, kalp kıran gönül almasını bilirdi. Çaba ve emek vardı her şeyden önce. Düşündüğüm zaman eski bir şarkı gibi o yıllar. Hala her hecesi aklımda ama artık sesi açacak cesaretim yok gibi.  Aslında d i’li geçmiş de yaşamayı sevmeyenlerdenim fakat geçmişte mutlu olduğum şeyler de vardı. Yüzümü güldüren şeyler, sımsıkı sarılırken veda ettiğim hisler... Hatırlıyorum da güneşin doğuşuna sevindiğim günler vardı, bir gülüşü görmek için heyecanla kalktığım sabahlar... Çünkü samimiydi yaşamak ...

  Gülüşleri hediye olan insanlar vardır hayatta. Herkesin hayatına denk gelmezmiş öyleleri. Zaten dünya onların hatırına döner. Zaman onların yanında durur.  Yaşamak onlarla güzel olur. Gerçekten bir kere sevgiyi yada sevmeyi tadanlar bunu çok iyi bilir. Düşündüğün zaman basit bir döngüdür. Sevgiyle yaşayanlar, sevgiyle yaşatırlar.  Mutluluğun sırrı da budur aslında. Sen ne kadar sevgini hayatta tutarsan,  sevecek bir şey bulursun. Hayatta gerçekten sevilmeye değer bir sürü insan var. Şimdilerde kendilerini gizleseler de incinmekten korktukları için. Haklılar dışarıda ruhumuzu zehirlemeye çalışan nice akrep varken nasıl güvenebiliriz ki yeni nesil insanlığa? Eskiden bende böyle düşünürdüm ama bir yerden başlamak lazımmış. Çünkü o akrepler her zaman olacaklar. Bizi zehirlemek için bir çok fırsat kollayacaklar fakat panzehir bizim içimizdeyken bize ne kadar zarar verebilirler ki. O yüzden sadece gülümseyin. Nerede, kime hediye olacağınızı, iyi geleceğinizi bilemezsiniz...

  V icdanım öyle rahat ki. Yıllardır içimde hissettiğim her boşluk, daha güzelleriyle doldu. İnsan bir kere kendi can acısını iyileştirmeyi öğrendiğinde, hiçbir yaradan korkmuyor. İnsan en çok kendi kendine yetmeyi öğrenince, kimseye ihtiyacı da kalmıyor. Uzun zamandır hiçbir şey için kendimden ödün vermediğimi fark ettim. Enerjimi ve dengemi bozan her şeyden her insandan vazgeçtim ve biran bile pişman olmadım. Belki bu durum çevremdeki sayıları azalttı ama beni daha güçlü ve huzurlu biri yaptı. Bu yüzden kendimi bulduğum insanları sevdim. Yüzümü güldürmeyen insanlar için ağlamayı bıraktım.  Şimdilerde kalbime iyi gelen, beni yormayan insanlarla yoluma devam ediyorum ve bu yol o kadar güzel ki, dönüp arkana bakmaya bile gerek duymuyorsun çünkü biliyorum ilerisi hep çiçekli bahçeler, manzara gerçekten muazzam... Esra Tengilim