Ruhun Dinlendiği Yer

-

 Bulunduğu yeri güzelleştiren insanlara zaafım var. Bir odayı değil, bir ruhu aydınlatanlara; varlığıyla insanın içindeki gürültüyü susturup kalbine sessiz bir huzur bırakanlara… Herkesin görüp geçtiği şeylerde güzellik bulan, kimsenin fark etmediği kırgınlıkları sezebilen insanlara. Çünkü bazı insanlar hayata yeni bir şey katmaz aslında, hayatın unutturduğu güzellikleri yeniden hatırlatır. Yanlarında kendin olmanın yük olmaktan çıktığı, susmanın bile bir anlam taşıdığı insanlara…

Sanırım benim zaafım, güzelliğin kendisine değil; bir insanın, dünyanın bütün kabalığına rağmen içinde hâlâ incelik taşıyabilmesine. Ve o inceliği, hiçbir karşılık beklemeden dokunduğu her şeye bırakabilmesine.


Esra Tengilim 





Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Seni Parmak Uçlarıma Hapsettim #Kelime Oyunu 10

-
Resim
Seni parmak uçlarıma hapsettim. Şuan ve geçmişte yazdığım her satırda içimdeki sen saklı. Unutmadım, insan ilk koşulsuz sevgiyle bağlandığı kişiyi nasıl unutur ki ? Bunu unutmak kendini unutmakla aynı durum. Çünkü insan sevgiyle doğar ve var olur. İnan bu satırları yazmak çok zor. Sevgi nedir bilmeyen birini sevmek gerçekten hiç kolay değildi. Biliyorum yokluğun benim için daha hayırlı oldu. Yoksa sende beni severdin. Bana gülümserdin. Hep yanımda olurdun. Sahi hiç mi düşmedim aklına yada bir ihtimal gönlüne? O zamanlar gözlerinde kendimi görmeyi çok isterdim. Ne güzel olurdu her şey yada olmazdı bilmiyorum. Ama bu belirsizlikler bile özeldi. Çocuktuk ama seni sevmek çok güzeldi. Tıp da yazmaz ama sevgi gerçekten iyileştiriyor. Sen beni sevmeyi denemesen bile, seni sevmek beni iyi biri yaptı. İtiraf etmek gerekirse, ben zaten seni sevmekten çok, seni sevmeyi seviyordum. Bu yüzden p işman değilim. İnsan sevmekten pişman olur mu hiç ? Olmamalı. Bu arada u marım sende iyisindir. Kötü olma...
Devamı

Can Kırıklarım

-
Resim
  Hayatım boyunca içimden nasıl geliyorsa öyle yaşadım. Genellikle hep iyi niyetimden vuruldum ama canımın acısı beni aksine daha iyi bir insan olmaya itti. Yaptığım hiçbir şeyden pişman olmadım. Kimi zaman yanlış insanları sevdim, doğru kararlar vermek için. Belki biraz erken büyümek zorunda kaldım ama içimdeki çocuğu hep aynı yaşta sakladım ve yalnızca kalbimin değerini bilen insanlarla onu tanıştırdım. Ben mutluluğun peşinden koşanlardan olmak istedim. Yükseklerde de olsa ona dokunmak için savaştım. Bu savaşta çok insan kaybettim. Ruhumu çok zedeledim ama bir gün o mutluluğa kavuşmanın umuduyla sabretmeyi öğrendim. Bugün biraz içimdeki can kırıklarından bahsetmek istedim. Geçmişte bir yazımda eskilerden bahsetmiştim. Özlem kokan bir yazıydı. Hatta o özlem buraya attığım ilk adımdı. Belki de bir seslenişe şahit olmanızı istedim. Bilmiyorum ama ruhuma iyi gelmişti. Yara bere içinde geçtiğimiz o yolları özlemek çok ilginç değil mi ? Nelere kıydık kim bilir neler uğruna? Şimdilerde ...
Devamı

Beklenmeyen Misafir

-
Resim
  Bugün seni hatırlayarak uyandım. Kendimi sevmeye başladığımdan beri aklıma gelmezdi yüzün. Şaşkınım yıllar sonra nasıl düştün düşüme? Acaba hangi şarkıda rast geldim sana? Sahi ne yapıyorsun nasılsın ? İçinde iyiliğe dair bir ışık var mı ? Yoksa kötü çocuk olmaya devam mı? Hala öyle mavi mavi bakıyor musun uzaktan insanlara? Göğsünün içindeki o söylemediğin ateşi söndürebildin mi? Aradığını buldun mu bari? Buz gibi olan kalbin sevdi mi gerçekten birini? Neyse umarım yolundadır hayatın. Beni soracak olursan iyiyim ben. Kırıldığım yerlerden çiçekler açalı çok oldu. Öyle dalıp gitmiyorum artık uzaklara. Karanlıktan korkmuyorum. Daha iyi bir insan olmak için savaşıyorum ve artık hiçbir şeyi aklımda tutmuyorum. Bazı şeyleri unutmak daha cazip geliyor. Dünü unutmak gibi... Ben bugünde yaşıyorum artık. Kalbime iyi gelen insanlarla yolculuğuma devam ediyorum. Her şeyden geçiyorum ama kendimden vazgeçmiyorum. Bana da zaman böyle öğretti.  Merak etme. Yarım kalan her şarkıyı tamamladı...
Devamı